French press zasługuje na lepsze traktowanie

Papierowy filtr zatrzymuje oleje i najdrobniejsze cząstki. Metalowe sitko nie zatrzymuje ani jednych, ani drugich – to cedzak, który przytrzymuje fusy i przepuszcza całą resztę. Dlatego kawa z French pressa ma ciężar i teksturę, jakich nie da żaden stożek, i dlatego zrobiona niedbale smakuje mułem.

Oleje są tu sednem. Niosą związki aromatyczne, które papier wchłania – dlatego ta sama kawa z pressa pachnie pełniej, a z V60 czyściej. Żadna z wersji nie jest bardziej poprawna.

Podczas czterominutowego parzenia większość drobnych cząstek sama opada na dno. Potem schodzi tłok, miesza zawartość całego naczynia i z powrotem wzbija je w napar – osad w filiżance powstaje głównie w ostatnich trzech sekundach parzenia.

Wystarczy przestać traktować tłok jak prasę. Rozbij skorupę, zbierz pianę, poczekaj, a potem opuść tłok tylko do powierzchni naparu, nie do dna. Nalewaj delikatnie i zostaw ostatni centymetr w naczyniu.

Czterominutowa immersja przy grubym mieleniu ekstrahuje równo, ale tylko wtedy, gdy kawa naprawdę jest zmielona grubo. Tanie młynki dają szeroki rozrzut wielkości cząstek, a pył z tej mieszanki przy takim czasie kontaktu z wodą zostaje mocno przeekstrahowany.

Jeśli kawa z pressa jest gorzka bez względu na to, co robisz, najpewniej winny jest młynek – nie metoda i nie kawa.

Litrowy press robi cztery filiżanki i nikt nie musi przy tym stać nad czajnikiem – żaden przelew ręczny tego nie potrafi. Przy stole pełnym ludzi albo w poranek, w którym kawa nie jest głównym wydarzeniem, to jest warte więcej niż ostatnie pięć procent klarowności.

Po zaparzeniu przelej kawę do ogrzanego dzbanka. Kawa zostawiona na fusach dalej się ekstrahuje, a druga filiżanka z pressa, z którego nie przelano naparu, zawsze jest gorsza od pierwszej.